Foto: Jan Maassen Fotografie
Tekst: Stichting Oud Uithoorn/De Kwakel

Hoewel het stationsgebouw al in 1911 gereed kwam duurde het nog tot 1915 alvorens Uithoorn werd aangesloten op het spoorwegnet. Ook de ijzeren spoorbrug lag al over de Amstel en maakte deel uit van de Haarlemmermeerspoorlijnen van de Hollandsche Electrische Spoorweg Maatschappij. 32 polders werden doorsneden door een lijnennet van ruim 110 kilometer lengte in het gebied tussen Amsterdam, Haarlem, Leiden, Alphen en Nieuwersluis.

Het baanvak Aalsmeer-Uithoorn werd in juli 1914 in gebruik genomen en in mei 1915 de lijn Uithoorn-Amsterdam (Willemspark). Hiermee kreeg Uithoorn een goede spoorverbinding met Amsterdam, Haarlem, Leiden, Alphen en Nieuwersluis. Over de spoorbrug lagen twee enkelsporen, een naar Mijdrecht en de ander naar Nieuwveen.

Uithoorn was een knooppunt van lijnen en er werd druk gerangeerd. Verderop kwam in 1918 de ‘duiventil’ een seinhuis op poten en een waterinneemplaats. Er was al een loods voor zes stoomlocs. In de jaren twintig kwam het spoorwegnet in handen van de Nederlandse Spoorwegen. In 1937 kwam er aan de Petrus Steenkampweg een golfplatenloods voor de rangeerlocomotief ‘de Sik’. De laatste personentrein reed op 2 september 1950 en in 1973 stopte het goederenvervoer.

In het huidige spoorhuis zijn de oude functies nog goed te herkennen: het tochtportaal en de vestibule aan de Stationsstraat met er achter het kantoor (nu komt men daar binnen en staat er een bar). Links van het portaal was het bagagedepot; naast het kantoor de kamer van de stationschef. Rechts naast het portaal een gang naar het schaftlokaal en bergplaats (nu één ruimte). Boven was een woongedeelte. Het gebouw werd in 2016 helemaal gerestaureerd. Aan de zijgevel van de loods (links van het stationsgebouw) is in mei 2017 een plaquette met namen van oorlogsslachtoffers bevestigd.